👉Η συνεδρία έχει τελειώσει πριν από λίγες ώρες και στην οθόνη του κινητού εμφανίζεται ένα μήνυμα: «Σας στέλνω αυτό το βίντεο/άρθρο, μου ήρθε στο μυαλό μετά τη συνάντησή μας». Μια τέτοια κίνηση δεν είναι ποτέ απλώς μια πληροφορία. Είναι μια χειρονομία — συχνά μια αυθόρμητη προσπάθεια του θεραπευόμενου να ελέγξει αν παραμένει ζωντανός στον νου του θεραπευτή όταν η πόρτα κλείνει. Όπως το μικρό παιδί χρειάζεται να γνωρίζει ότι η μητέρα συνεχίζει να υπάρχει ακόμα κι όταν δεν τη βλέπει, έτσι και ο θεραπευόμενος δοκιμάζει τη συνέχεια της ύπαρξής του μέσα στη σχέση. ✔Ο χρόνος της συνεδρίας δεν είναι ένας ψυχρός κανονισμός ούτε ένα αυθαίρετο ρολόι. Είναι ένας προστατευμένος χώρος, ένα περιβάλλον που μπορεί να εμπεριέξει το άγχος, την ευαλωτότητα και την αβεβαιότητα. Μέσα σε αυτό το ασφαλές πλαίσιο, ο θεραπευόμενος μπορεί να ρισκάρει να νιώσει, να σκεφτεί, να παίξει με τις ιδέες του και να κατανοήσει τα συναισθήματά του. Όταν αυτό το υλικό ξεφεύγει και στέλνεται βιαστικά σε ένα γραπτό μήνυμα, κινδυνεύει να χάσει το νόημα του. Μένει μετέωρο στον ψηφιακό χώρο, ακριβώς επειδή λείπει η φυσική παρουσία του θεραπευτή που θα μπορούσε να το υποδεχτεί, να το αντέξει και να το νοηματοδοτήσει. Το ίδιο το μήνυμα, όμως, γίνεται ένα εξαιρετικά πολύτιμο κλινικό υλικό: ❓Τι αναζητούσε να επικοινωνήσει ο θεραπευόμενος εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή με το μήνυμα του; ❓Μήπως ήταν ένας τρόπος να μετριαστεί η αγωνία του αποχωρισμού και της απουσίας; ❓Μήπως το βίντεο ή το άρθρο λειτούργησε ως ένα μεταβατικό αντικείμενο — κάτι απτό που γεφυρώνει το διάστημα ανάμεσα στις συνεδρίες; ❓Αν έχετε βρεθεί ποτέ στη θέση του θεραπευόμενου, σας έχει συμβεί να νιώσετε αυτή την ξαφνική ανάγκη να στείλετε κάτι στον θεραπευτή σας ανάμεσα στις συνεδρίες; Τι ήταν αυτό που πραγματικά αναζητούσατε στην άλλη άκρη της γραμμής εκείνη τη στιγμή; ---

Η μοναξιά και η μοναχικότητα, είναι δύο εντελώς διαφορετικές ψυχικές καταστάσεις, παρόλο που και οι δύο εξωτερικά μπορεί να μοιάζουν με την απουσία άλλων ανθρώπων. Η μοναξιά είναι ένα επώδυνο, ακούσιο συναίσθημα κενού και απομόνωσης. Είναι η αίσθηση ότι δεν συνδεόμαστε ουσιαστικά με τους γύρω μας, κάτι που μπορεί να βιώσει κάποιος ακόμα και όταν βρίσκεται μέσα σε ένα δωμάτιο γεμάτο κόσμο ή σε μια απαιτητική επαγγελματική θέση. Αντίθετα, η μοναχικότητα είναι μια συνειδητή και εποικοδομητική επιλογή. Αποτελεί μια θετική κατάσταση όπου το άτομο επιλέγει να μείνει με τον εαυτό του για να ξεκουραστεί, να σκεφτεί, να επεξεργαστεί τα συναισθήματά του ή να ανασυνταχθεί, αντλώντας ηρεμία και ικανοποίηση από αυτή την εσωτερική επαφή. Για να γίνει πιο ξεκάθαρη η διαφορά, ας δούμε ένα απλό παράδειγμα. Φανταστείτε έναν άνθρωπο που μετά από μια γεμάτη μέρα, κάθεται μόνος του το βράδυ στο σαλόνι του. Αν βιώνει μοναχικότητα, απολαμβάνει την ησυχία του, νιώθει πλήρης με τις σκέψεις του και χρησιμοποιεί αυτόν τον χρόνο ως μια απαραίτητη παύση για να γεμίσει τις μπαταρίες του. Αν όμως βιώνει μοναξιά, το ίδιο ακριβώς σκηνικό του προκαλεί θλίψη και εσωτερική δυσφορία. Νιώθει αποκλεισμένος και πονάει επειδή αισθάνεται ότι του λείπει μια ουσιαστική σχέση για να μοιραστεί τη στιγμή. Η ειδοποιός διαφορά, επομένως, δεν βρίσκεται στο αν υπάρχουν άλλοι άνθρωποι γύρω, αλλά στο πώς σχετιζόμαστε με τον ίδιο μας τον εαυτό όταν μένουμε μόνοι. ❓Όταν μένετε μόνοι με τον εαυτό σας στο τέλος μιας γεμάτης μέρας, νιώθετε συνήθως το βάρος της μοναξιάς ή απολαμβάνετε την ηρεμία της μοναχικότητας;

Πιστεύετε ότι η οθόνη δημιουργεί απόσταση ή τελικά διευκολύνει τους ανθρώπους να ανοιχτούν;