Η έννοια των ορίων και της αυτοφροντίδας έχει γίνει πολύ δημοφιλής τελευταία, όμως στο γραφείο βλέπουμε συχνά την άλλη όψη του νομίσματος. Αρκετοί θεραπευόμενοι κόβουν απότομα επαφές με φίλους, συντρόφους ή συγγενείς με την πρώτη δυσκολία, βαφτίζοντας αυτή την κίνηση «υγιή οριοθέτηση». Στην πραγματικότητα, όμως, πολλές φορές πρόκειται για δυσκολία ανοχής της ματαίωσης και φόβο μπροστά στη σύγκρουση που φυσιολογικά υπάρχει σε κάθε ανθρώπινη σχέση. ❓ Έχει υπάρξει στιγμή που ένα δικό σας "όριο" ήταν στην πραγματικότητα ένας εύκολος τρόπος διαφυγής από μια δύσκολη σχέση; ✔Θα χαρώ να διαβάσω τις σκέψεις ή την εμπειρία σας στα σχόλια.

Γεια σας συνάδελφοι! Για να μπορέσω να προσαρμόσω το υλικό και τις συζητήσεις μας στην κοινότητα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, θέλω να καταλάβω πού ακριβώς βρίσκεται ο καθένας σας αυτή την περίοδο. Σε ποιο στάδιο της επαγγελματικής σας διαδρομής βρίσκεστε αυτή τη στιγμή; (Επιλέξτε αυτό που σας ταιριάζει περισσότερο) 👉 Γράψτε μου μια μικρή λεπτομέρεια για εσάς. Ποια είναι η ψυχοθεραπευτική προσέγγιση ή ο πληθυσμός (π.χ. ενήλικες, έφηβοι) που σας ενδιαφέρει περισσότερο να δουλέψετε;

Στη Δύση, η ψυχική υγεία εστιάζει στην ατομική αυτονομία, την προσωπική ευτυχία και την επιστημονική κατανόηση των ψυχικών λειτουργιών. Στην Ανατολική Ασία, η ισορροπία μετριέται με την κοινωνική αρμονία και το καθήκον, με το σώμα συχνά να εκφράζει σιωπηλά τον πόνο. Στην Αφρική, η φιλοσοφία του Ubuntu θυμίζει πως «υπάρχω επειδή υπάρχουμε» — η υγεία δεν κλείνεται σε ένα γραφείο, αλλά ζει μέσα στη φυλή. Για τους αυτόχθονες λαούς, όπως οι Μαορί, η ευημερία απαιτεί σύνδεση με τη γη, το πνεύμα και τις ρίζες.Στη Λατινική Αμερική κυριαρχεί η σημασία της οικογένειας (familismo) και η ελεύθερη έκφραση των συναισθημάτων. Η ψυχική υγεία δεν χωρά σε ένα μόνο καλούπι. Είναι ένας ζωντανός διάλογος ανάμεσα σε εμάς, τους άλλους και τον κόσμο που μας περιβάλλει. Εσάς τι σας βοηθά περισσότερο να ξαναβρείτε την ισορροπία σας όταν πιέζεστε;

Τα έργα του L.S. Lowry (1887–1976) είναι στενά συνδεδεμένα με την αστική αποξένωση, τη μοναξιά και την αδυναμία ουσιαστικής σύνδεσης με τους άλλους. Κατάφερε να μετατρέψει την προσωπική του κοινωνική απομόνωση σε ένα σύμβολο της καθημερινής ρουτίνας. Τα χαρακτηριστικά βιομηχανικά του τοπία με τις φιγούρες που μοιάζουν με «σπιρτόξυλα» δεν αποτελούν απλώς την απεικόνιση μιας εργατικής γειτονιάς, αλλά την οπτική αποτύπωση της μοναξιάς μέσα στο πλήθος και της συναισθηματικής απόστασης. Ο ίδιος περιέγραψε την αίσθηση που ενέπνευσε το σύνολο του έργου του: «Τα πλήθη είναι το πιο μοναχικό πράγμα από όλα. Ο καθένας είναι ξένος για όλους τους άλλους και για εσένα... Νιώθω πιο έντονα από ποτέ ότι όλοι μας είμαστε, κατά βάθος, μόνοι». Ο Λόουρι έγραψε αυτά τα λόγια παρατηρώντας τα πλήθη μιας άλλης εποχής. Σήμερα, στην εποχή της ψηφιακής υπερ-δικτύωσης, πιστεύετε ότι αυτή η δήλωση έχει χάσει τη σημασία της ή είναι πιο επίκαιρη από ποτέ;

Πιστεύετε ότι η οθόνη δημιουργεί απόσταση ή τελικά διευκολύνει τους ανθρώπους να ανοιχτούν;