Ένα ενδιαφέρον παράδοξο που συναντάμε όταν μελετάμε τα διεθνή δεδομένα της τελευταίας δεκαετίας είναι το εξής: χώρες όπως η Ολλανδία ή το Ηνωμένο Βασίλειο καταγράφουν τα υψηλότερα ποσοστά ψυχιατρικών περιστατικών. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι οι άνθρωποι εκεί υποφέρουν περισσότερο σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο. Σημαίνει, πρωτίστως, ότι διαθέτουν τα συστήματα υγείας για να καταγράψουν αυτή τη δυσφορία. Όμως, αν κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά πίσω από τους αριθμούς, θα δούμε μια βαθύτερη αλλαγή στον τρόπο που ζούμε και σχετιζόμαστε. Παρατηρούμε την αποδυνάμωση των κοινοτήτων μας και την αυξανόμενη κοινωνική απομόνωση. Για παράδειγμα, μια φυσιολογική ανθρώπινη αντίδραση σε μια ματαίωση, στο πένθος ή στην καθημερινή πίεση της εργασίας, παλαιότερα έβρισκε χώρο να μοιραστεί και να αντέξει μέσα από την ευρύτερη οικογένεια ή τη γειτονιά. Σήμερα, συχνά ελλείψει αυτού του υποστηρικτικού δικτύου, τείνουμε να «ιατρικοποιούμε» τον καθημερινό πόνο. Αντί να αναζητούμε παρηγοριά στην ανθρώπινη σύνδεση, μεταφράζουμε γρήγορα τη φυσιολογική θλίψη σε κλινικό σύμπτωμα. Αυτή η πραγματικότητα φέρνει στο προσκήνιο ορισμένα κρίσιμα ερωτήματα, τόσο για εμάς που βρισκόμαστε στον χώρο της ψυχικής υγείας, όσο και για την κοινωνία ευρύτερα: ❓Μήπως έχουμε στενέψει υπερβολικά τα όρια του τι θεωρούμε «φυσιολογικό», βαφτίζοντας ως διαταραχή κάθε δυσκολία της ζωής; ❓Κατά πόσο το σύγχρονο κοινωνικό μας μοντέλο παράγει από μόνο του τον ψυχικό πόνο που μετέπειτα καλούμαστε να θεραπεύσουμε στα γραφεία μας; ❓Πώς μπορούμε να χτίσουμε ξανά αυθεντικά δίκτυα ανθρώπινης υποστήριξης, ώστε να μην αντιμετωπίζουμε το κάθε υπαρξιακό μας αδιέξοδο αποκλειστικά ως ένα ιατρικό πρόβλημα; Θα με ενδιέφερε πολύ να διαβάσω τις σκέψεις σας στα σχόλια, είτε από τη σκοπιά του συναδέλφου επαγγελματία είτε από την καθημερινή σας εμπειρία.

Είναι βασικός στόχος της ψυχοθεραπείας η ακριβής ανάσυρση των πραγματικών (αντικειμενικών) γεγονότων του παρελθόντος;